Vanaf half juli staat de heide in bloei, met augustus als absolute toptijd om dit paarse spektakel te bewonderen. Het perfecte moment dus om een heideroute te lopen. Maar waarheen? De velden rond mijn woonplaats in Utrecht ken ik inmiddels op mijn duimpje, dus die vallen af.
Gelukkig is er online volop inspiratie. Natuurmonumenten heeft bijvoorbeeld een lijst met de mooiste heideroutes in Nederland: het Fochteloërveen in Friesland en Drenthe, het Dwingelderveld, de Loonse en Drunense Duinen, de Mookerheide in Limburg, de Posbank… en nog veel meer. Ook de kleinere, minder bekende heidevelden zijn vaak prachtig – en juist zo’n plek ga ik vandaag ontdekken.
Het weer zit mee: zonnig, niet te warm, met af en toe een wolkje. Ideaal wandelweer. Samen met een vriend die hier woont trek ik eropuit in Heerde. Deze gemeente ligt prachtig tussen de IJsselvallei en de bossen en heidevelden van de Veluwe, afgewisseld met agrarische landerijen en waterrijke sprengen. Het gebied barst van de wandelroutes – van klompenpaden en Trage Tochten tot langeafstandspaden als het Rootspad en het Maarten van Rossumpad. Wij kiezen voor een eigen, op maat gemaakte route.
We starten bij de schaapskooi van Heerde, waar zo’n 150 Veluwse heideschapen met herder en honden de heide onderhouden. Er is nu geen schaap te bekennen, we lezen dan maar het informatiebord op de stal. ’s Nachts verblijft de kudde in deze traditionele potstal, waar mest en stro zich laag na laag opstapelen. Om de paar jaar wordt dit mengsel uitgereden over de akkers: pure, natuurlijke bemesting.
Voor ons ligt een eindeloze paarse vlakte. In de verte zie ik een paar wandelaars, maar verder voelt het alsof dit hele heideveld voor ons alleen is. We lopen de Renderklippen in, een glooiend gebied van 223 hectare vol heide en dennenbos. De hoogteverschillen stammen nog uit de ijstijd, toen stuwwallen hier het landschap vormden. Mensen wonen hier trouwens al duizenden jaren: bij opgravingen zijn sporen uit de late bronstijd gevonden, zo’n 700 jaar voor Christus. En toevallig werden kort na onze wandeling elders in Heerde nog grafresten uit de Steen- en IJzertijd ontdekt.
Al wandelend gaat ons gesprek alle kanten op. We praten bij over leven en werk, staan stil bij de natuur om ons heen en hebben het over de wolf, die ook in dit gebied zijn sporen nalaat. Tussendoor mijmeren we over vroeger: was alles toen echt beter, of lijkt dat alleen maar zo? Eén ding staat vast: de wandelschoenen in ieder geval niet. Vroeger sjouwden we rond op zware leren exemplaren, onverwoestbaar en geschikt voor de bergen, maar loodzwaar op de heide. Nu lopen we licht en comfortabel op moderne technische schoenen: waterdicht, ademend en precies afgestemd op het soort wandeling dat we vandaag maken.
Ongemerkt zijn we het bos ingelopen. Voor het Pluizenmeer houden we even stil. Na de open heide voelt dit weelderig begroeide ven bijna intiem. Toch is het hier drukker; fietsers en wandelaars hebben dezelfde ontdekking gedaan. We lopen dus snel verder, via de uitkijktoren en langs de heide richting de Dellen.
Hier verandert het landschap compleet. Loof- en dennenbossen wisselen elkaar af, en de geschiedenis ligt er bijna tastbaar. Ooit was dit gebied eigendom van Herman Willem Daendels, de bekende patriot uit Hattem. De oudste bomen in de Dellen zouden nog door hem geplant zijn. We hebben ze niet opgemerkt. Later kwam het in handen van Buys Ballot, oprichter van het KNMI, die hier een productiebos aanlegde. Zijn graf ligt hier ook, al voert onze route er niet langs.
Mijn wandelgenoot vertelt ondertussen over het wild dat hier leeft: reeën, edelherten, zwijnen, dassen. Met wat geluk kun je ze zomaar tegenkomen. We lopen de laatste kilometers in stilte, speurend naar beweging tussen de bomen. Vandaag laat het wild zich niet zien – maar dat maakt niets uit. Het is reden genoeg om nog eens terug te komen.
Deze blog is mede mogelijk gemaakt door Grisport en is gelopen op de Walking Explorer Low
Meer informatie over de wandeling