Onze redacteur Thomas heeft zijn wandelschoenen opnieuw gestrikt voor een ongekend avontuur: hij is begonnen aan de volledige Pacific Crest Trail, een ruim 4300 kilometer lange tocht dwars door de Verenigde Staten. Wandelaars die deze tocht in een keer van begin tot eind afleggen, zogenaamde thru-hikers, trekken door de diverse en ongerepte natuur van de staten Californië, Oregon en Washington. Deze week wandelt hij hoog in de bergen langs meren, watervallen en gletsjers.
Om 06:00 uur stond ik op en pakte mijn spullen in. Een hoop hikers nam later in de ochtend de veerboot van Vermillion Valley Resort naar de noordoostkant van Edison Lake, om daar weer bij de PCT uit te komen. Zelf vond ik het prettiger om wat eerder te vertrekken, dus ik besloot via een andere trail richting de PCT te lopen. Na mijn ontbijt zei ik wat mensen gedag en begaf me op een trail die aan de noordkant van het meer liep. Even later boog ik bij een splitsing verder naar het noorden af en begon aan de geleidelijke klim naar de 3384 meter hoge Goodale Pass.
Ik bevond me nu in een afgebrand bos waar talloze dode bomen over de trail lagen. Hier was ik behoorlijk wat tijd kwijt aan het overkomen van alle obstakels, waardoor ik me begon af te vragen of deze route wel zo handig was. Uiteindelijk zag ik levende bomen vanachter de verkoolde boomstammen opdoemen en liep ik door een mooi bos met klaterende beken. Langs Cold Creek vulde ik mijn watervoorraad aan, at ik mijn lunch en deed ik een dutje.
Met hernieuwde energie klom ik het bos uit via steile haarspeldbochten, die me tussen hoge rotsformaties richting de pas brachten. De sneeuwvelden aan de zuidkant van de pas waren gemakkelijk te omzeilen, maar aan de noordkant was dit een stuk lastiger en was de trail soms niet te zien. Goodale Pass was duidelijk minder vaak betreden, dus ik maakte voorzichtig een eigen route door de sneeuw en over de rotsen. Aan het eind van de middag had ik de meeste sneeuw achter me gelaten en stond ik na een volgende splitsing weer op de PCT.
Langs meren en watervallen daalde ik af richting de brug over Fish Creek om vervolgens een laatste stuk te steigen. Met talloze haarspeldbochten slingerde de trail een steile bergwand omhoog en trakteerde me op een mooi uitzicht in het licht van de ondergaande zon. Mijn conditie was merkbaar verbeterd en ik had nauwelijks meer last van de ijlere lucht, ik hoefde namelijk maar een paar keer op adem te komen tijdens de klim. Boven aangekomen zette ik gezellig mijn tent op met Traffic Cone, Lenka, Anne, Asa en Nick. Toen de zon achter de bergen verdween koelde het snel af, dus na het eten zochten we gauw onze slaapzakken op.
Omdat het de volgende ochtend nog erg fris was, pakte ik snel mijn spullen in en at in de eerste zonnestralen vanachter de bergen mijn ontbijt. Hoewel ik me meestal aan het motto 'be bold, start cold' houd, was het nu wel zo fijn om mijn donsjas aan te houden tijdens het lopen. De zon stond namelijk nog laag aan de hemel en er blies een ijskoude wind. Daar kwam nog bij dat ik een engte van Lake Virginia moest oversteken, wat helaas niet zonder natte voeten lukte. Net als bij zoveel andere problemen op de PCT, was er maar één oplossing voor droge(re) schoenen: doorlopen.
Halverwege de ochtend vulde ik mijn watervoorraad aan langs Purple Lake en deed ik mijn donsjas uit. Het was nog fris, maar de zon en beweging zouden me wel opwarmen. Een voordeel van de lagere temperatuur was dat ik nauwelijks last had van muggen. Niets te klagen dus.
Na een kort stuk steigen zette de trail een lange daling in over de glooiende hellingen van de bergen, waardoor ik vrij soepel de negenhonderdste mijlpaal passeerde. Tijdens mijn lunch langs Crater Creek kon ik door het gestage tempo rustig de tijd nemen. Anderhalf uur later kwam ik aan bij Red's Meadow Resort, dat vandaag voor het eerst geopend was in het seizoen. De andere hikers die hier waren en ik, sloegen een kans op eten niet af. Nu mijn eeuwige hikerhonger vorm begon aan te nemen, leek mijn lunch ver achter me te liggen.
Nadat ik een hamburger en salade had gegeten en mijn telefoon had opgeladen, was het tijd om verder te lopen. Ik vervolgde mijn weg over een omleiding, omdat de brug over de San Joaquin River kapot was. Rond 18:00 uur kwam ik aan bij de Soda Springs Campground, die vanwege een gesloten weg niet toegankelijk was voor auto's. Zo zette ik op dit verlaten terrein samen met Clay en Ramsey mijn kamp op. Ondanks dat ik meer dan 1000 meter was afgedaald, koelde het hier in een rap tempo af. Kort na het eten was het dan ook tijd om mijn tent in te kruipen.
De wekker stond om 06:00, maar het was zo ongelooflijk koud dat ik nog een uur in mijn slaapzak bleef liggen. Toen de zon vanachter de bergen tevoorschijn kwam was mijn adem nog in wolkjes te zien, maar warmde het snel op. Na het ontbijt volgde ik de trail langs de kapotte brug over de San Joaquin River en begon aan een lange maar glooiende klim door bossen en over uitzichtrijke hellingen. Door het prettige terrein kon ik vandaag de tijd nemen om de omgeving goed in me op te nemen.
Na een lange lunchpauze klom ik verder naar een van de mooiste plekken in de High Sierra: Thousand Island Lake. Hier bleef ik 20 minuten langs de oever zitten. Het uitzicht was zo overweldigend mooi, dat ik het moeilijk leek te registreren. Er was simpelweg te veel om naar te kijken. Rond 15:45 volgde ik de trail verder over een kleine rotsige bergrug en een nieuw dal in.
Na een technisch lastige afdaling en klim over rotsachtig terrein en grote stenen traptreden, zette ik mijn tent op langs Rush Creek. Tijdens het water filteren en koken dreven er donkere wolken voorbij die de lucht boven me nauwelijks spaarden. Kilometers verderop was het aan de andere kant van een bergwand hard aan het regenen. Het enige wat ik meekreeg waren een paar kleine sneeuwvlokken en een dalende temperatuur. Tijd om te gaan slapen.
De volgende ochtend was het ijzig koud en hingen er donkere wolken in de lucht, dus ik hield mijn donsjas nog even aan toen ik begon met lopen. Onderweg naar de 3375 meter hoge Donohue Pass zag ik overal waar ik keek regensluiers naar beneden vallen, behalve boven mijn hoofd. Ook de beklimming van de rotsachtige pas zat mee, er was namelijk nauwelijks sneeuw. Voor me ving ik de eerste glimpen op van de Yosemite Wilderness, waar ik de komende tijd doorheen zou trekken. Ooit lagen er in dit gebied gletsjers die alles behalve de hoogste bergtoppen bedekten onder een dikke laag ijs. De bewegende gletsjers lieten over een periode van twee miljoen jaar hun sporen na op de bergen en dalen, wat indrukwekkende landschappen en rotsformaties opleverde.
Snel daalde ik af in de groene Lyell Canyon, vanwege de koude wind en het gebrekkige zonlicht moest ik namelijk in beweging blijven. Tijdens de afdaling over grote, ongelijke stenen treden werd het langzaam warmer en liet de zon zich vaker zien. Over het glooiende terrein van Lyell Canyon kon ik goed meters maken, waardoor de bossen en weides langs me heen leken te vliegen. Ondertussen was er een grijs wolkendek over de hemel getrokken en hoorde ik af en toe gerommel. Toen ik bij Highway 120 aankwam vielen de eerste druppels toen ik afsloeg richting de Tuolumne Meadows Store. Ik had het opnieuw goed getimed met het weer, het begon namelijk een stuk harder te regenen toen ik onder de veranda van de winkel stond.
Net zoals op de andere pleisterplaatsen op de PCT, was het hier weer leuk om andere hikers tegen te komen. Daarnaast was het fijn om een cheeseburger te eten met een dak boven mijn hoofd. Na mijn lunch maakte ik een plan voor de rest van de dag. Het bleef voorlopig nog regenen en ik moest eigenlijk (alweer) een lekkende waterzak vervangen en een shirt zonder gaten kopen. Hiervoor kon ik wachten tot ik over een paar dagen weer in de bewoonde wereld was, of ik kon nu proberen te liften. Aangezien het regende koos ik voor het laatste.
Wederom zou ik versteld staan van de Amerikaanse behulpzaamheid en gastvrijheid. Onder de veranda had Benjamin een doos met snacks voor hikers neergezet. Hij was eigenlijk aan het wachten op PCT'er Parachute, die ik een paar dagen eerder had gezien, maar het leek alsof ze elkaar net waren misgelopen. Ik vroeg hem waar hij zometeen heen zou rijden. Hij zou terug gaan naar zijn verblijf in Yosemite Valley, waar hij me wel bij de winkels en campings wilde afzetten. Yosemite was voor Benjamin een speciale plek waar hij graag kwam, dus hij wilde me maar al te graag langs een paar indrukwekkende uitzichtpunten rijden. Benjamin woonde ooit in de buurt van Venetië, waar Italianen hem hun land lieten zien. Nu wilde hij hetzelfde voor een ander doen.
Terwijl we afdaalden in de Valley, werden de bergen hoger en grilliger en keek ik na elke bocht mijn ogen uit. Diep in de vallei zette Benjamin me af bij Camp Curry, waar zowel de bomen als rotsachtige bergwanden boven me uit torenden. Niet alleen de natuur was hier overweldigend, de (volstrekt logische) drukte kwam na twee maanden lang op de PCT hard aan. Het was bijna alsof ik in Disneyland of op Lowlands was. De natuurbeleving was hier een stuk meer gecommercialiseerd dan op de trail.
Nadat ik in een winkel nieuwe uitrusting had gekocht, was het tijd om een tentplaats te vinden. Erg duidelijk aangegeven was het allemaal niet, dus ik liep van hot naar her. Welke kampplaats de backpackerscamping was wist ik niet, dus toen ik een open plek tussen wat bomen vond, zette ik mijn tent neer. Ik bleek achter twee gezinnen te kamperen die een jarenlange traditie hadden van kamperen in Yosemite Valley. Ik vroeg of het oké was dat ik mijn tent bij ze in de buurt had opgezet. Ze vonden het allemaal prima en nodigden me uit voor taco's. Mits ik ze alles vertelde over de PCT. Voor dit gastvrije gebaar deed ik dat met alle liefde.
Na het eten ging ik naar een supermarkt om voorraad in te slaan en ging ik naar de receptie om voor een handdoek en douche te betalen. Toen ik een handdoek kreeg van de werknemer achter de toonbank, wilde ik mijn portemonnee pakken. "Don't worry about it", kreeg ik te horen. Na een bewogen dag van indrukwekkende natuur en bijzondere ontmoetingen, ging ik met een goed gevoel naar bed. Ondanks ellendig nieuws van zowel binnen als buiten de VS dat ik soms lees met mijn gebrekkige internetverbinding, zijn er ook nog mensen die wat voor een ander over hebben.
Hoewel ik Yosemite Valley maar al te graag verder had willen ontdekken, was het de volgende dag tijd om weer terug te keren naar de PCT. Nadat ik had ontbeten nam ik om 08:00 de hikershuttlebus terug naar Tuolumne Meadows, waar ik vanwege alle tussenstops drie uur later pas aankwam. Eenmaal aangekomen wilde ik een vroege lunch bestellen. Ik viel met mijn neus in de boter, want er waren pannenkoeken over. Zo ging ik met een volle maag en portemonnee op weg.
Mijn originele plan om er vandaag een lange dag van te maken, was met de lange busrit in het water gevallen. Daarom besloot ik rond 14:00 mijn tent op te zetten in het Glen Aulin Sierra Camp, waar een handjevol kampeerders verbleef. Op de kampplaats droeg ik vanwege alle muggen een muggennet over mijn hoofd, maar verderop langs de Tuolumne Falls hield de damp van de waterval de beestjes tegen. Na een korte duik in het koude water, spendeerde ik de rest van de dag langs de Tuolumne River.
Tegen de avond kwam ik Myles en Swingset tegen, die nog een paar mijl verder wilden lopen. Biped kwam tijdens het eten aanlopen en zette zijn tent in de buurt van de mijne neer. De hoeveelheid muggen was nu zo erg toegenomen, dat ik nog dichter bij de waterval moest gaan zitten. Na het eten poetste ik snel mijn tanden en verstopte me in mijn tent voor de muggen.
Ik had slecht geslapen, dus ik merkte de volgende ochtend dat ik weinig energie had. Tijdens een geleidelijke klim naar een weide, moest ik dan ook even inkomen. In de drassige weide werd ik belaagd door de muggenzwermen, dus ik was blij dat ik me eerder met wat DEET had ingesmeerd. Dat nam niet weg dat ze in mijn oren en gezicht vlogen. Door blijven lopen leek de enige manier om de muggen enigzins op afstand te houden.
Na de weide te hebben doorkruist, zette de trail een steile afdaling door een bos van grote naaldbomen in. De komende dagen stonden in het teken van steile korte stukken dalen en klimmen, die snel na elkaar volgden. Nadat ik in het volgende dal een rivier was overgestoken, kon ik dan ook beginnen aan een klim die steeds steiler leek te worden. De eindeloze bochten naar boven op het einde van de klim bevonden zich gelukkig in een donker bos, waardoor het niet te heet was.
Met de loeisteile etappe achter de rug was ik toe aan een pauze langs Miller Lake. Wanneer de wind over het water blies, bleven de muggen uit mijn buurt. Wanneer het windstil was werd ik van alle kanten aangevallen. Nadat ik na een duik uit het water kwam, was het een hele kunst om door zo min mogelijk muggen gebeten te worden. Tijd om weer op pad te gaan.
Nadat ik in een volgend dal was afgedaald en Wilson Creek was overgestoken, stond ik alweer voor de laatste klim van de dag. Het verschil met de vorige klim was dat deze steil begon en langzaam afvlakte. De muggen gunden me weinig rustmomenten, waardoor deze etappe langs Wilson Creek een pittige afsluiter was. Moe maar voldaan zette ik mijn tent op bij de geplande kampplaats halverwege de klim naar Benson Pass. Even later zetten ook Snowwhite en Fawn hun tent neer.
De muggen leken hier eerst niet te harden, maar na 19:00 waren ze plotseling verdwenen. Dat was niet heel gek: ik bevond me weer tegen de 3000 meter aan en het werd wat frisser nu de zon achter de bergen was verdwenen. Hierdoor kon ik tijdens het eten mijn muggennet afdoen en genieten van de groene ongeving rond Wilson Creek en de hoge rotsachtige bergen om me heen.
De volgende ochtend was het fris, waardoor de muggen nog even uit de buurt bleven. Voorlopig waren het vooral herten die langs onze tenten liepen. Ik had er een goede nacht op zitten, dus met een fijne dosis energie begon ik aan de korte klim naar Benson Pass. Daar kwamen de muggen weer tevoorschijn en smeerde ik me weer in met DEET. De afdaling uit de pas zette de toon voor de rest van de afdalingen van vandaag: lang en op een hoop stukken erg steil. Het leek alsof de trail me naar het diepste punt van het dal wilde voeren, om me vervolgens meteen op de volgende etappe naarboven te sturen. Deze was aanvankelijk pittig, maar vlakte steeds meer af.
Toen ik nog een klein stuk moest lopen richting Seavey Pass, besloot ik in de buurt van een meer te lunchen. Om de muggen te ontwijken klom ik wat rotsen op, in de hoop dat daar wat meer wind zou staan. Dit hielp deels, want uiteindelijk deed ik toch het muggennet om mijn hoofd. Nadat ik de pas was overgestoken, leek de trail er tijdens de volgende afdaling alles aan te doen om het dal te vermijden. Eindelijk aangekomen op de bodem van het dal moest ik nog een laatste keer stijgen en dalen. Ergens haalde ik nog een flinke dosis energie vandaan, waardoor ik bijna zonder rustmomenten naar de volgende rotsachtige bergrug klom.
Daarna was ik een hoop tijd kwijt met de laatste korte, maar loeisteile afdaling naar Stubblefield Canyon. In een donker bos van woudreuzen zette ik mijn tent op in de buurt van een weide beek. Nu ik was gestopt met lopen, kwamen de muggen in groten getale op me af. Verderop zette een andere hiker zijn tent neer. Door zijn muggennet kon ik eerst niet zien dat het Turkey Buster was. We hadden even tijd om te praten, maar de hardnekkige muggen lieten zich kennen. Toen ik in de schemering mijn avondeten at, dropen de muggen gelukkig grotendeels af. Daarna waren het weer de herten die tussen de bomen doorliepen en de dag afsloten. Net zoals ze hem hadden begonnen.
De volgende ochtend stak ik de brede beek over en begon ik aan een korte steile klim. De daaropvolgende klim naar Dorothy Lake Pass was daarentegen zo lang en geleidelijk, dat ik er het grootste deel van de dag mee bezig was. De trail voerde me langs meren, beken en indrukwekkende rotsen en door bossen en drassige weides. Uiteraard waren de muggen er ook weer. Toch lukte me het tijdens de lunch om een dutje te doen met mijn muggennet over mijn hoofd.
Halverwege de middag kwam ik boven aan in de pas. Hier liet ik de Yosemite Wilderness met zijn indrukwekkende rotsige bergen achter me, en begaf me in de Hoover Wilderness. Tijdens de volgende afdaling de duizendste mijlpaal van de PCT! Wat een mooie dingen had ik al gezien en meegemaakt en wat voor een bijzondere ervaringen lagen er nog voor me. Ik moest nog een klein uur lopen naar mijn volgende kampplaats. Het was nu 19:00 uur en ik moest het tempo hoog houden. De muggen waren nu namelijk alleen uit te houden als ik snel liep. Langs een beek zette ik mijn tent op waar mijn buren Myles en Swingset waren.
De volgende dag stond er een prachtige etappe op me te wachten. De bomen, warme zon en muggen liet ik langzaam achter me, terwijl de trail me geleidelijk hoger en hoger voerde. Doordat de trail steeds beide kanten van de bergwanden afwisselde, volgde het ene spectaculaire uitzicht het andere op. Voor ik het wist liep ik boven de 3000 meter en tussen de sneeuwvelden. Met niets boven mijn hoofd behalve de strakblauwe lucht, was het alsof ik op de top van de wereld stond. Langzaam daalde ik af richting Highway 108 in Sonora Pass. Hier werden er ik en andere hikers opgewacht door de ouders van Pink Snow, die trailmagic hadden georganiseerd bij de weg. Terwijl ze op hun dochter wachtten, trakteerden ze andere PCT'ers op sushi en koude frisdrank.
Met een handjevol hikers nam ik de shuttle van de 15:00 naar het resort Kennedy Meadows North (niet te verwarren met Kennedy Meadows South, waar ik een paar weken eerder was). Sinds ik bijna twee weken geleden in Independence was had ik niet meer in een bed geslapen, dus daar keek ik wel naar uit. Helaas waren alle bedden in Kennedy Meadows bezet, dus bleven alleen de kampeeropties over. In de prijs zaten ook wat dingen inbegrepen, maar 40 dollar vond ik eigenlijk te duur voor een staanplaats. Daarom besloot ik samen met Myles en Swingset te liften naar het plaatsje Pinecrest, waar een trailangel woonde die hikers opving. Een pick-up bracht ons aan het begin van de avond terug naar Highway 108, waar we verder moesten liften.
Na 20 minuten wachten stopte Robert uit Utah voor ons. Hij was voor het weekend in de Sierra Nevada om te vissen en fietsen. Na een uur rijden kwamen we aan in Pinecrest, dat bestond uit houten huizen tussen hoge sparren en ceders. Na het drukke Kennedy Meadows, was het huis van trailangel Cookies als een warm bad. Behalve wat andere hikers was hier verder niemand.
In 2023 had Cookies zelf wat delen van de PCT gelopen en had sindsdien het trailangelschap op zich genomen. Nadat we hadden gedoucht en onze vieze kleding in de was hadden gedaan, aten we pasta die Cookies in de tussentijd voor ons had klaargemaakt. Als kers op de taart kregen we zelfs ijs als toetje! Gedurende de avond kregen we alledrie pas door hoe moe we eigenlijk waren, dus besloten we nadat onze was te hebben opgehangen naar bed te gaan.
De volgende ochtend had ik volledig door het ontbijt heengeslapen. Halverwege de ochtend pakte ik een van de fietsen achter het huis richting een klein cafeetje, waar ik een klein ontbijt at. Na twee maanden niet op een zadel te hebben gezeten, was het heerlijk om door Pinecrest te fietsen. Zeker waar ik probleemloos bergafwaarts kon zoeven. De rest van de dag bestond uit mijn gewoonlijke klusjes en een fietsritje naar de supermarkt en een snackbar langs het drukke Pinecrest Lake. Ook had ik wat goede lp's van Creedence Clearwater Revival, Bob Dylan en Arlo Guthrie op de platenspeler gelegd bij Cookiesthuis. Daarna lieten een hiker en Cookies hun muzikale kant zien met een mooi staaltje pianospel. Zometeen wil ik na het avondeten proberen terug te liften richting de PCT in Sonora Pass, om daar mijn tent op te zetten. Zo kan ik morgenvroeg meteen beginnen met lopen.
Wil je een trailangel op afstand zijn en een bijdrage leveren aan mijn boodschappen? Dat kan via Gofundme
Mijn dankbaarheid gaat verder dan de 2650 mijl van de PCT!