Onze redacteur Thomas heeft zijn wandelschoenen opnieuw gestrikt voor een ongekend avontuur: hij is begonnen aan de volledige Pacific Crest Trail, een ruim 4300 kilometer lange tocht dwars door de Verenigde Staten. Wandelaars die deze tocht in een keer van begin tot eind afleggen, zogenaamde thru-hikers, trekken door de diverse en ongerepte natuur van de staten Californië, Oregon en Washington. Deze week wandelt hij hoog in de bergen langs meren, watervallen en gletsjers.
Samen met Myles en Rockie werd ik vroeg opgehaald uit South Lake Tahoe door trailangel David. Gisteravond was ik vanwege het vuurwerk voor Independence Day later naar bed gegaan dan normaal, waardoor ik geen perfecte nachtrust achter de rug had. Toen David ons had afgezet bij Echo Lake en ik weer op de trail stond, was het vanwege mijn slaaptekort even lastig om op te starten. De trail voerde me eerst langs de rotsachtige oevers van Echo Lake om me even later langs het diepblauwe Lake Aloha te leiden. Ik bevond me nu in de Desolation Wilderness, waar bewegende gletsjers over een periode van miljoenen jaren een landschap hebben gecreëerd van steen en water.
Langs Lake Aloha kwam ik aan het eind van de ochtend een gezellige groep hikers tegen die ik kende. Ik besloot hier ook even te pauzeren en deed een dutje van een halfuur. Toen ik wakker werd was iedereen behalve Prez alweer vertrokken. Na mijn dutje had ik kennelijk weer meer energie. De 1100e mijlpaal was ik namelijk ongemerkt voorbijgelopen. Langs Suzie Lake kwam ik Prez weer tegen en at ik mijn lunch. Ook deed ik nog een snel tweede dutje, waardoor ik genoeg energie had voor de klim door Dick's Pass. Deze was niet al te steil, maar soms erg rotsachtig.
Nadat ik in de vroege avond boven was aangekomen, daalde ik af richting een waterrijk gebied met meren en rivieren. In de late avond lieten de muggen zich hier bijna net zo erg kennen als in Yosemite. Vlug doorlopen was de enige manier om ze enigzins te ontwijken. Toen ik mijn tent opzette, water haalde bij een beek en kookte, moest ik me goed inpakken tegen de muggen. Met het vallen van de schemering en het dalen van de temperatuur, dropen de muggen gelukkig af. Terwijl de maan de bomen om me heen verlichtte, zocht ik mijn slaapzak op.
De volgende ochtend werd ik direct door de muggen begroet toen ik mijn tent uitkwam. Erg attent van ze. Ik brak gauw mijn kamp op en liep in een hoog tempo verder. Naarmate ik verder klom en het terrein droger werd, nam de hoeveelheid muggen af. Aan de andere kant van de bergrug had ik geen last meer van de muggen en kwam ik tijdens het water filteren langs een beek vooral veel vlinders tegen. Zo kon ik het bos waar ik tot net na de lunch doorliep pas goed waarderen.
Halverwege de middag voerde de trail me geleidelijk omhoog, tot ik over een bergrug liep met opvallende granieten rotsformaties die recht uit de grond omhoog staken. Ook het uitzicht loog er niet om: links keek ik uit over beboste en open hellingen en rechts zag ik het ongelooflijk blauwe Lake Tahoe. Het was eerder alsof ik naar de zee aan het kijken was dan naar een meer.
Toen ik afdaalde door een bos van hoge bomen, maakten het avondlicht en het groene korstmos op de basten de omgeving sprookjesachtig. Moe maar voldaan zette ik mijn tent op langs Five Lakes Creek, waar ik wat bekenden tegenkwam. Vandaag had ik 40 kilometer gelopen, dus ik viel snel in slaap.
Toen ik uit mijn slaapzak kroop had ik wonderbaarlijk genoeg geen spierpijn. Toch was het wel zo prettig om aan een erg geleidelijke klim te beginnen, die me tussen kleurrijke bloemen en geurige planten leidde. Het was net alsof ik door een kruidentuin aan het lopen was. De tweede klim naar de top van een uitgestrekte bergrug was wat steiler, maar had als beloning prachtige verre uitzichten.
Na een korte lunch liep ik verder over de bergrug, om vervolgens af te dalen naar de weg in Donner Pass. Hier kreeg ik een lift van Keith uit Florida, die elk jaar een sectie van de PCT loopt met zijn vrouw. Ze waren klaar met hun sectie van dit jaar, maar besloten nog even in de buurt te blijven om hikers een handje te helpen. Nadat hij me had afgezet en weer had opgehaald bij de general store van Soda Springs, reden we terug richting de PCT. Keith zette me een paar honderd meter eerder af bij de Donner Ski Ranch, waar ik wilde avondeten.
Hier kwam ik opnieuw de gezellige groep tegen die ik langs Lake Aloha tegenkwam, waar ik bij aan tafel ging zitten. Ze hadden een paar XL pizza's besteld omdat daar per pizza een gratis pitcher bier bij zat inbegrepen. Mijn originele plan om nog een paar mijl verder te lopen viel in het water vanwege alle gezelligheid, maar dat zou ik tijdens de gemakkelijke etappe van de volgende dag wel weer inhalen. Samen met deze 'trail family' liep ik terug richting de parkeerplaats langs de PCT, waar we besloten te cowboycampen. De trail family The Ishes bestaat uit Aces, Traffic Cone, Lenka, Anne, Call Me Daddy, One Bar en Prez.
De volgende ochtend werd ik zoals verwacht niet heel geweldig wakker, al kwam dat niet zozeer door het bier. De felle volle maan zette de kale parkeerplaats namelijk in de schijnwerpers, waardoor het pas tegen de ochtend donker werd. Gelukkig voerde de trail me door eenvoudig terrein. Nadat ik onder de Interstate 80 was doorgelopen, maakte het rotsachtige terrein namelijk plaats voor glooiende hellingen, waar de trail met korte klimmetjes en afdalingen doorheen slingerde.
Met hier en daar een pauze, liep ik vandaag tot boven de 41 kilometer. Tijdens de laatste afdaling van de dag, voelde ik mijn vermoeide benen. In de buurt van Mules Ear Creek ging ik cowboycampen naast Pink Snow en drie buren die al in hun tent lagen.
De volgende ochtend begon ik aan de glooiende afdaling richting het dorpje Sierra City. Het was vandaag behoorlijk warm, wat goed was te merken in de stukken bos die waren gekapt vanwege zwakke en dode bomen. Na een lange afdaling naar de in een kloof gelegen Milton Creek, nam ik een onverharde weg richting Highway 49. Een halfuur lopen verder, kwam er een auto in dezelfde richting als de mijne aanrijden. Ik stak mijn duim omhoog en stapte in de auto bij Moe. Even later pikten we ook PCT'er Bluetooth op.
In Sierra City bedachten Bluetooth en ik tijdens de lunch een plan voor vandaag. In de altijd handige navigatieapp FarOut vonden we de nummers van vader en dochter Donie en Cheyanne, die een slaapplaats aanboden bij hun thuis in Cromberg. Donie wilde ons aan het eind van de middag ophalen, dus ik had nog genoeg tijd om mijn voorraad voor de komende dagen in te slaan. Donie haalde ons rond 17:30 op en reed eerst nog langs de trail op Bigfoot uit Tsjechië en Jukebox uit Duitsland op te halen. Onderweg vertelde Donie ons dat hij in 2000 de PCT had gelopen en nu tijdens zijn pensioen andere hikers wilde helpen. Hij vond het trailangelschap een van de mooiste dingen die er was en haalde er een hoop energie uit.
De stapelbedden in zijn huis waren al bezet door maar liefst liefst zes andere hikers, maar in de tuin was genoeg plek om te kamperen. Hier maakte ik mijn cowboycamp klaar en verzamelde mijn vieze was. De wasmachine werd namelijk net gevuld. Samen met wat hikers had Cheyanne taco's voor iedereen gemaakt, waardoor ik heerlijk zat te eten. De volgende ochtend zou ik weer bijtijds opstaan omdat Donie mij en wat anderen om 07:30 bij de trail wilde afzetten. De behulpzaamheid van de trailangels was zoals altijd bijzonder en hartverwarmend.
Wil je een trailangel op afstand zijn en een bijdrage leveren aan mijn boodschappen? Dat kan via Gofundme
Mijn dankbaarheid gaat verder dan de 2650 mijl van de PCT!