Flevoland als wandelprovincie ken ik eigenlijk nauwelijks. Natuurlijk ken ik de bekende plekken: Almere, Batavialand, Lelystad, Stichting Aap, Schokland, Urk. Gewandeld heb ik alleen in de Oostvaardersplassen, waar vooral de vele vogelsoorten en de weidsheid van het landschap indruk maakten. Ook de Markerwadden vond ik bijzonder – op deze nieuwe eilanden, aangelegd tussen 2016 en 2021, zie je de natuur letterlijk voor je ogen ontstaan. Maar daarmee houdt mijn wandelervaring in Flevoland wel zo’n beetje op. Een schamele score vergeleken met de rest van Nederland. Tijd om daar verandering in te brengen!
Met goed gezelschap, mijn gloednieuwe Grisport-wandelschoenen aan gaan we op pad. Ik heb mijn oude wandelschoenen niet als backup mee genomen. Maar het testrondje in de buurt voelde zo goed, dat ik er alle vertrouwen in heb. Het Waterloopbos zal het bewijs leveren.
Uit de voorstudie leerde ik dat het Waterloopbos in de Noordoostpolder ooit een terrein was voor waterloopkundig onderzoek, verbonden aan het Waterloopkundig Laboratorium in Delft. Vanaf de jaren vijftig werden hier havens, dammen en dijken in het klein nagebouwd om te onderzoeken hoe water zich gedraagt. Grote projecten als de Deltawerken en de Maasvlakte werden hier voorbereid, maar ook buitenlandse havens zoals die van Bangkok en Libië. Inmiddels zijn de restanten onderdeel van het Voorsterbos en sinds 2016 zelfs rijksmonument. De natuur heeft de proefopstellingen deels teruggepakt, waardoor een bijzonder bos met veel flora en fauna is ontstaan.
Vlak bij het parkeerterrein ligt het bezoekerscentrum met een restaurant van Natuurmonumenten – dat bewaren we voor later. Eerst wandelen. De eerste proefopstelling laat zich niet missen: de Deltagoot, een bassin van 240 meter waarin vroeger kunstmatige golven werden opgewekt. Tegenwoordig is het door kunstenaars omgevormd tot een monument voor de Nederlandse waterwerken. Indrukwekkend, en een goed begin van onze tocht.
Verderop, verscholen in het groen, komen we de haven van IJmuiden tegen. Het informatiebord vertelt ons wat we zien, maar onze aandacht gaat vooral uit naar het contrast tussen de stille resten van steen en metaal, het glinsterende water, het vogelconcert en de bijna magische bosrust om ons heen.
Op een open plek duikt de Maasvlaktecentrale op. In de jaren zeventig werden hier proeven gedaan met koelwaterbassins voor een geplande energiecentrale. De oude foto’s op de borden geven een fascinerend inkijkje in een tijd waarin testen nog zonder computers plaatsvond. Nu is het terrein overgenomen door libellen – ze lijken overal om ons heen te vliegen.
We wandelen langs de kust van het Deense dorpje Thyborøn en de Willemstunnel in Rotterdam, waarna het landschap verandert in een statig loofbos. Telkens weer duiken er sluizen en dammen op, terwijl vogels ons met hun zang begeleiden. Bij de Libische haven Marsa-el-Bregha komen we opnieuw in een natter, opener bos terecht. Over een vlonderpad zien we deels overwoekerde golfmakers en een verlaten golfbad. Even later stuiten we zelfs op de haven van Bangkok. Het voelt bijna als een speurtocht – telkens ontdek je weer iets nieuws.
Na een flinke omzwerving keren we terug richting de bewoonde wereld. De schoenen liepen heerlijk en het Waterloopbos bleek een verrassend en uniek wandelgebied. Zeker een aanrader!
Meer weten
Het Waterloopbos van Natuurmonumenten
De Walking explorer low van Grisport