Les 5 uit Lessen voor Pieterpadwandelaars, op basis van citaten uit het dagboek van kunstenaar Pieter Kikkert (1791): “Je hoeft geen kenner van de natuur te wezen. Als je je maar openstelt voor de overweldigende pracht en kracht ervan. Zulke ervaringen zijn voor altoos diep in mijn gevoel geprent”, schreef Pieter. In de zomer van 2019 liep ik het Krijtlandpad. Ik liep weer in een verzengende hitte, maar oh, wat was het een prachtige route!
Tekst & beeld: Simone Venderbosch
Na een paar dagen had ik me verzoend met de hitte en was ik helemaal verliefd. Op de omgeving, de schattige paadjes en de glooiingen. Helemaal euforisch en druipend van het zweet huppel ik het landschap door. Het is eigenlijk een landschap en ervaring om te delen. Maar ja, ik heb niemand om tegen te praten, dus zing ik maar mee met de muziek en doe ik gewoon blij tegen iedereen die ik zie.
Aardige mensen
Het werkt blijkbaar aanstekelijk, want in Slenaken lukt het mij om 2 broodjes te krijgen bij een café, terwijl de keuken eigenlijk dicht is. De eigenaresse toverde wat broodjes van het ontbijtbuffet tevoorschijn. De mevrouw lacht me vriendelijk toe als ik enthousiast de broodjes in ontvangst neem. Een broodjes kaas met een beetje liefde, net als gisteren. We blijven elkaar maar aanlachen en krijg die glimlach niet van m'n gezicht.
Op de hoogte blijven van het laatste wandelnieuws?
Schrijf je in voor de nieuwsbrief en volg ons op
Naarmate ik vaker ga wandelen, merk ik dat ik steeds minder problemen ervaar onderweg. In plaats daarvan onthoud ik vooral hoeveel mazzel ik vaak heb. Doordat ik verkeerd liep, heb ik immers het mooie riviertje gezien, ik had gelukkig leukoplast om m'n tentstok te repareren n ik was op tijd voor de bui binnen. Bovendien zit het mij ook in het restaurant mee: ik mocht nog van de goedkopere lunchkaart gebruik maken, de hamburger in het restaurant was niet te eten en daarom kreeg ik als compensatie een gratis cappuccino. En als klap op de vuurpijl hadden ze op de camping geen trekkersveld, waardoor ik nu op een camperplek met mooi uitzicht sta.
Vermoeid en voldaan
Nu zit ik binnen in het restaurant van de camping. Buiten zie ik het tekeergaan, de druppels glijden langzaam over de ruiten naar beneden, de Tour de France staat op TV en alles is vredig. Hierna alleen nog even mijn blaren doorprikken en hopen dat alles in de tent nog droog is gebleven. Maar nu luister ik alleen maar naar de huiselijke geluidjes van de Tour de France en trek een parallel met mijn eigen prestatie van de afgelopen dagen. Ik voel me vies, warm en moe. Maar ook voldaan. Ik heb gestreden tegen de warmte en mijn vermoeidheid, en uiteindelijk heb ik mijn doel gehaald. Onderweg heb ik bovendien gelachen om mezelf, heb ik een heleboel mooie ontmoetingen en heb ik ontzettend genoten van het mooie landschap hier.
Bolletjestrui
Mag ik dan ook een bolletjestrui? Die vind ik zo leuk. Roze met wit of wit met roze, wat is het ook alweer? En mag ik dan morgen ook ijsblokjes in m'n nek? En ook zo'n ‘tiedoe tiedoe tiedoe’ toeter als ik voorbijkom? En een spons die ik dan achteloos in de berm mag gooien? Lijkt me zo leuk! Ik juich nu nog even voor mezelf. Ik heb de kopgroep verlaten, zit ik niemands' slipstream en ik ben toch over de eindstreep gekomen. Applaus!
De volgende wandeltocht brengt mij ook weer door het Limburgse landschap. Het Jacobspad loopt van Millingen aan de Rijn naar Maastricht en Aken. Een echte pelgrimsroute, een aanlooproute naar Santiago. Stilstaan bij... Het Jacobspad
Even voorstellen:
Ik houd van wandelen, in m’n eentje. Ik wandel enkel gemarkeerde routes en het liefst die met een boekje. Uren, dagen, weekendjes of weken. Mét of zonder tent. Overgave, vertrouwen, vrijheid, rust, verstilling, de natuur en de elementen staan voor mij centraal tijdens het wandelen. Mijn verhalen beschrijven de ervaringen die ik opdoe, mijn gestuntel, de moeilijke, gênante en de euforische momenten. Het ene moment beschouwend, dan weer met een korreltje zout. Gewoon zoals ik ben.
